poniedziałek, 16 marca 2015

Hardcore candy.


























 Cukierek skąpany w zachodzącym słońcu. To tak słodkie, że może zemdlić. Dlatego cukierek wcale nie jest taki słodki… Wszystko na zasadzie kontrastu. 
Kolejny raz jeden z moich ulubionych miksów kolorystycznych. Znowu ukochane molo. I oczywiście tradycyjna fotka z Rupertem (a nawet trzy!). Nie przeskoczyłam schematu. W zasadzie w tym wypadku wcale nie miałam zamiaru tego robić… A ten cukierek - cóż, chodził za mną od dawna.



środa, 11 marca 2015

Perfect day!


Ostatnia niedziela. Dzień Kobiet. Zdecydowanie najpiękniejszy (jak do tej pory!) dzień tego roku… Idealny pod każdym względem! Słoneczny, bardzo (bardzo!) ciepły, całkowicie wolny i pełen drobnych przyjemności.
Kolejny raz okazało się, że działam na baterie słoneczne. Jak te różowe (?) króliczki z reklamy baterii dostawały kopa przy użyciu tych właściwych, ja odżywam, kiedy świat wygląda jak na poniższych zdjęciach. Działam na światło, dokładnie tak jak mój stary kalkulator... Nie musi być gorąco, wystarczy że jest tak pięknie jasno!
Tak oto ostatnia niedziela mnie uszczęśliwiła. Wiosna zawsze brzmi dobrze, jest cudownym wstępem do lata, które z natury jest cudowne i jakoś tak łatwiej jest myśleć, że będzie dobrze. W słońcu widać więcej pozytywów, jasna strona jest jakby bardziej dosłowna, bardziej rzucająca się w oczy… 
No i przede wszystkim dzień wydłużył się w końcu na tyle, że kiedy wychodzę z domu, załapuję się na słońce! A za tym kryje się zaszyfrowana wiadomość: WRACAJĄ ZDJĘCIA, WRACAM DO ŻYWYCH, WRACAM REANIMOWAĆ BLOGA! Tym optymistycznym akcentem pozwolę sobie zakończyć… Miłego oglądania!































niedziela, 1 marca 2015

CZTERY LATA!

Właśnie minęły cztery lata od momentu, kiedy opublikowałam pierwszego posta. W sumie wierzyć mi się nie chce, że to już tyle trwa. Jakby to było wczoraj, widzę moje rozterki tuż przed, chciałam, bałam się, nie wiedziałam co i jak i czy w ogóle… Teraz, po przejściu tej drogi, może nie jestem dużo mądrzejsza, ale na pewno jestem twardsza. Jestem zdecydowanie bardziej świadoma siebie, tego czego chcę, co jest dla mnie dobre. Jestem szczęśliwa, że tu jestem. Jestem szczęśliwa, że ten cały początek mam już za sobą, chociaż gdybym zaczynała dziś, pewnie zrobiłabym to zupełnie inaczej. Z drugiej jednak strony nie mogę być pewna, czy byłoby to lepsze, nie miałabym przecież za sobą tego worka doświadczeń, miliona (nie zawsze udanych) zdjęć, mnóstwa (nie zawsze udanych) zestawów i świadomości, że choćbym stawała na głowie, nie trafię w gusta wszystkich. Kto wie, może nie wiedziałabym nawet, że tego nie chcę. Wolę trafiać do garstki ludzi, ale tak naprawdę… 
Przed nami piąty rok. Mam nadzieję, że wspólny. Mam nadzieję, że dobry. Najlepszy! Trzymajcie kciuki, proszę i wpadajcie, żeby zobaczyć, jak sobie radzę z tworzeniem tego najlepszego…
Tradycyjnie pierwszy i ostatni zestaw roku numer cztery: