piątek, 11 maja 2012

Krótka opowiastka o braku rajstop.

Od dwóch dni jest ciepło. Nie tak zwyczajnie, normalnie ciepło - jest bardzo ciepło! W końcu nadszedł ten moment, kiedy moje porażająco blade nogi zostały odsłonięte. Wyszły na słońce, ujrzały światło dzienne, czy jak to tam nazwać. Porzuciłam (chwilowo?) rajstopy i jest mi z tym bardzo dobrze. Nisko upadłam pisząc o takich głupich rzeczach? Możliwe. Ale to jedna z rzeczy, które mnie cieszą. Czekałam z utęsknieniem na ten moment, kiedy w końcu włożę szorty, sukienkę, spódnicę... Tak na gołe nogi (w nosie mam, że blade), bez rajstop, bez obawy, że będzie mi zimno i biegiem będę leciała się przebrać. To serio miłe. Mała-wielka przyjemność. Prawdopodobnie większość z Was cieszy się piękna pogodą i wysokimi temperaturami od dawna... U mnie jest inaczej, specyficznie. Zawsze zimniej, później. Ale wystarczy iść na molo, czy plażę, żeby mieć pewność, że to jest fantastyczne. Może być zimniej. Może wiać, może być wilgoć i mniej śniegu niż wszędzie. Niech sobie kwiaty kwitną później. Mogę marudzić, że mi wiecznie zimno. Ale zawsze mogę iść i pobyć nad morzem. Choćby w najgrubszym swetrze! I w rajstopach... 











czwartek, 10 maja 2012

Adekwatnie?!

Oglądałam dziś  Kryminalne zagadki Miami, odcinek o konkursach 'małych piękności'. Nie mam absolutnie zamiaru streszczać odcinka, tak desperacko nie szukam tematu mojej marnej pisaniny. Oglądając to, kilka razy się przeraziłam. Takie małe zrobione laleczki, którym daleko do normalności. Istna pożywka dla pedofili. Coś strasznego. Z mojego punktu widzenia nie ma w tym wiele z piękna. Na pewno nie tego naturalnego. Nie wiem jak można zachwycać się dziećmi, które są w 100% zrobione i prawdopodobnie spaczone na całe życie. Chorzy rodzice, chorzy organizatorzy i parolatki wyglądające jak dwudziestoletnie lalki barbie. To chyba nie jest normalne. Dzieci powinny być dziećmi. Mogą wyglądać ładnie, dobrze, modnie, stylowo... Ale niekoniecznie z makijażem, w butach na obcasach (nasuwa się przykład z plotkarskich magazynów...). Ubieranie się adekwatnie do wieku jest ważne. I to w każdym momencie życia. Nie znaczy to, że trzeba uogólniać - babcie w moherach itp. Nawiązuję do tego tematu, bo jak się okazało mam z tym problem. Dziś dowiedziałam się, że właśnie powinnam zacząć ubierać się adekwatnie do wieku. A ja sobie zupełnie nie zdawałam sprawy z tego problemu! Mam 24 lata i 8 miesięcy. A czuję się różnie... Jednego dnia mam 18, innego 20, czasem 25. Czy powinnam ubierać się zgodnie z odczuciami, czy datą z dowodu? W końcu siedem lat to przepaść.  Jakoś nigdy się nie zastanawiałam nad tym, co pasuje, co wypada. Mam prawie 25 lat i od zawsze chyba noszę to, co mi się w danej chwili podoba. To na co mam ochotę, albo to, czego wymaga ode mnie sytuacja, czy okazja. I to chyba błąd. Muszę się dowiedzieć w jakiś sposób, co powinnam nosić. Bo przecież inne blogerki też mogą być w mojej sytuacji, nie powinnam się chyba nimi inspirować. Czasopisma, magazyny, pokazy? Chyba z tego wszystkiego przestanę się ubierać w ogóle. Zamknę się w szafie i będę rozmyślać. W końcu zwariuję i będzie po problemie. Chyba, że ktoś życzliwy udzieli mi kilku cennych wskazówek i wyjdę na prostą... 



 





środa, 9 maja 2012

Różowe opowieści.

Pozostając w kapeluszu i płaskich butach, po raz kolejny prezentuję jeden z moich ulubionych miksów kolorystycznych. Wczoraj wspominałam, że uwielbiam połączenie granatu z pudrowym różem. Dziś potwierdzenie tych słów. Tych potwierdzeń jest na blogu więcej... Spodnie znacie, miałam je na sobie ostatnio. Należą do grona moich ulubionych. Chociaż ich widok doprowadza do pasji mojego brata. Sporo moich ubrań, butów i dodatków działa mu na nerwy, ale te spodnie nie wiedzieć czemu wybitnie go drażnią. I zupełnie nie mogę wyciągnąć z niego dlaczego. Z tego co widziałam we wcześniejszych komentarzach, większości z was przypadły do gustu. Cieszę się, bo mają to coś według mnie. Co do samego różu, to uważam go za niezwykle uroczy kolor. Szczególnie taki jasny, delikatny. Jest w 100% dziewczęcy. Nie chodzi o to, że pastel, że modny, podoba mi się bez względu na wszystko. Nie obchodzi mnie, że pół świata śmieje się z różu. Że to kolor kojarzący się z plastikiem, kiczem, dresiarami i ogólnie wszystkim, co raczej słabe i ble... Nigdy nie kryłam się z tym, że mam do różu słabość. Można się śmiać, proszę uprzejmie. A ja nie mogę się wprost doczekać, kiedy w końcu wskoczę w moje nowe hot pinki. Mowa o nowych sandałach w kolorze soczystej fuksji. Poza tym czuję się dziewczyną, jestem dziewczyną, więc nie wiem czemu miałabym rezygnować z noszenia najbardziej 'dziewczyńskiego' koloru świata. I czemu go nie lubić? Jest taki twarzowy. Oczywiście, że można z nim przesadzić, ale przesadzić można ze wszystkim...










wtorek, 8 maja 2012

Fuksja w marynarskim wydaniu.

Niestety noga zmusiła mnie do wskoczenia w balerinki. Ta cała sytuacja ma swoje plusy. Znalazłam kilka par bardzo ładnych balerin w szafie. Na przykład te biało-srebrne z dzisiejszych zdjęć kupiłam rok temu. Ubrałam je raz w lecie i wylądowały w szafie. Niewykluczone, że w tym roku sytuacja się powtórzy, ale przynajmniej załapały się na zdjęcia. Przez mój nowy nabytek - kapelusz, moja ogromna miłość do wszelkich pasków i marynarskich klimatów wzrosła o 100% (czyli jest naprawdę gigantyczna!). Pisałam już o tym kilka razy o ile się nie mylę. Dla tych, którzy nie mieli okazji się dowiedzieć krótkie przypomnienie. Od bardzo dawna styl marynarski jest niezwykle bliski memu sercu. Łączy w sobie klasykę, która mnie kręci, niewymuszoną elegancję, luz, powiew wakacji i świeżość. Jest ponadczasowy. Sweterek w biało-granatowe paski jest tak samo stylowy i niezawodny, jak mała czarna, klasyczne szpilki, sznur pereł, proste jeansy, czy biały podkoszulek. Przyznam, że na bazie pasków właśnie (szczególnie biało-czarnych/granatowych) mogłabym budować 90% swoich stylizacji. To moja obsesja. Mniejsza niż buty, ale to wcale nie znaczy, że jest mała. Takie paski są u mnie gwarancją zadowolenia. Dobry pasiak jest jak tabliczka czekolady. Uśmiech sam pojawia mi się na twarzy. Moje ulubione patenty to połączenie z pudrowym różem, fuksją, żółcią, mocną zielenią i klasycznie z czerwienią. Lubię też połączenie pasków z kropkami. Według mnie to bardzo zacny duet. Złote dodatki również są mile widziane. Taka moja srocza natura. Chociaż w tej chwili, gdybym miała wybierać: cekiny, czy paski, wybrałabym paski. Kiedyś chyba trudniej byłoby mi się zdecydować i raczej skłaniałabym się ku cekinom i błyskotkom. Malutkie zmiany zachodzą w moim mózgu jak widać. Malutkie, bo fuksja nadal mieści się w moim top ten. I to całkiem wysoko. I proszę bardzo, możecie się z tego śmiać. 






poniedziałek, 7 maja 2012

I'm not sexy and I know it.

Schodząc na ziemię (dosłownie) postanowiłam wrócić do płaskich butów. Niestety moja noga tego ode mnie wymaga. Wczoraj zrobiłam wyjątek dla uczczenia tego okrąglutkiego posta, ale na całkowity powrót 'na wyżyny' muszę jeszcze chwile poczekać. Ciężkie życie kaleki. Postanowiłam odbić to sobie skacząc i wdrapując się na drzewo. To zdecydowanie nie to samo, ale poprawiło mi trochę humor. Nie czułam tego zadowolenia, które czuję w wysokich butach. Chociaż przyznam, że jedna z małych Dominik, które siedzą we mnie głęboko, bawiła się pierwszorzędnie. Efektem są te oto zdjęcia, które możecie zobaczyć po przebrnięciu przez moją pisaninę. Powiecie, że wyglądam zupełnie zwyczajnie. Prawdopodobnie tak właśnie jest. Prawdopodobnie jestem zupełnie zwyczajna. Lubię się po prostu pobawić zawartością mojej szafy. Fakt, że najlepiej bawię się w wysokich butach... Ale zabawa polega na eksperymentach. Wczoraj byłam panienką w kapelusiku i ultra wysokich koturnach, dziś chodzę po drzewach w starych butach. Co będzie jutro? Kto wie, może uda mi się znów wskoczyć w wysokie buty. Może będę musiała grzecznie chodzić w balerinkach. Może będzie zimno, deszczowo i nie będzie mi się chciało ściągać piżamy... Nie ukrywam, że kusi mnie przeciwieństwo dzisiejszej stylizacji. Wszystko okaże się, jak wstanę. A Wy lubicie się bawić? Czy zawsze wyglądacie podobnie? Swoją drogą - czy wyglądanie każdego dnia podobnie zawsze oznacza, że ktoś ma swój styl? Chyba tak. Inna sprawa, jaki to styl. Czyli ja nie mam własnego stylu. Prawdopodobnie. I nie jestem modna. Nie mam creepersów (i prawdopodobnie nie będę mieć), nie sikam na widok miętowego (chociaż to naprawdę ładny kolor). Lubię za to luźne swetry i swetrzyska, bluzki i inne wynalazki. Grunt, żeby nie było za obcisło. Nie jestem sexy. Wiem. Tylko co ja tu robię? Pokazuję Wam 301 stylizację. Większość z nich jest tak samo mało stylowa i modna, jak ja... Szczycę się w nagłówku blogiem modowym, bo tak to sobie wymyśliłam w mojej małej główce w zeszłym roku. A jak jest widzicie sami. No nic, zapraszam na wycieczkę po trzcinowisku.










niedziela, 6 maja 2012

300!

Dziś jest ten dzień, w którym publikuję post numer 300. Możecie o tym wiedzieć z facebooka, ostatnio się tm ekscytowałam... To znaczy, że pokazuję się już w 300 odsłonie. W rok i dwa miesiące podzieliłam się z Wami 300 stylizacjami! Myślę, że to całkiem sporo, ale pewna nie jestem. Mogło być więcej, na pewno mogło być lepiej. Tak więc nie zostaje mi nic innego, jak życzyć sobie, żeby było właśnie WIĘCEJ i LEPIEJ. Albo może LEPIEJ i WIĘCEJ! Ot co! Dziś wracam do zasady minim słów i maksimum zdjęć. Mam nadzieję, że zdjęcia przypadną Wam do gustu!













buty - Sequin
sweter - vintage
spódnica - Pracownia Maszynoszycie
kapelusz - Bershka