piątek, 23 października 2015

Szczęściara.














Sierpień. Kolejne fantastyczne popołudnie, kolejny fantastyczny wieczór w Chałupach. Bajkowa sceneria, świetne towarzystwo i czas, który w magiczny sposób zwalnia. To zabawne, bo przecież kiedy jest nam dobrze, czas pędzi jak szalony... Tutaj jest inaczej. I właśnie dlatego tak bardzo lubię tam przebywać. Odpoczywam, cudownie zapominam o wszystkim, co normalnie męczy mnie i dręczy. Nie ma nic, co mogłoby mi przeszkadzać. Całkowity relaks. Dlatego zawsze powtarzam, że jeżdżę tam na wakacje. To kilkugodzinne wczasy. Jakieś 15 minut od domu... Matko, jaką ja jestem szczęściarą, że mieszkam właśnie tu! Mam pod nosem jakiś milion pięknych miejsc nad wodą, a pewnie już wiecie, że potrzebuję wody do szczęścia i do życia też... Ta lokalizacja to jedna z najlepszych rzeczy, jakie mnie w życiu spotkały. I za każdym razem kiedy słyszę pytanie: co ja tu robię, chce mi się śmiać... Cały czas zastanawiam się nad najbardziej odpowiednią odpowiedzią. Wypada przecież odpowiedzieć, nawet jeśli uważam to pytanie za dziwne, zabawne, trochę głupie. Prawie zawsze mówię coś innego, choć na ogół ciśnie mi się na usta: żyję. Mieszkam, jem, śpię, pracuję, czytam, oglądam, chodzę, patrzę, jeżdżę, siedzę w internecie, szyję, spotykam się z ludźmi, maluję paznokcie, sprzątam, gotuję, robię zdjęcia, czekam na kuriera, śmieję się, płaczę, wściekam się, świętuję, rozmawiam przez telefon, piekę ciasta, jeżdżę na rowerze (i za każdym razem zachwycam się tym, co widzę po drodze), chodzę na spacery z psem, bawię się z kotem - mogę wymieniać bez końca. A co Ty robisz tam, gdzie mieszkasz?


środa, 21 października 2015

On.














To były chyba ostatnie podrygi porządnego ciepła w tym roku. Zatoka - moja ulubiona! Piasek, zachodzące słońce i bieganie z Rupertem. Jedna z tych chwil, które można określić mianem popołudniowego relaksu. Chwila dla siebie. Chwila dla psa. Z naciskiem na tego drugiego, bo w zasadzie wszystkie spacery są dla niego. Pan Pies bez którego sobie świata nie wyobrażam. Nie wiem co robiłam przed nim. Miałam pewnie dwa razy więcej czasu, którego wcale nie chciałabym mieć z powrotem. Dziś dostałabym w zamian niewyobrażalną pustkę i najgłębszy na świecie smutek - taki, w którym można się utopić. Zwierzak zdecydowanie jest jedną z największych radości. Jest doskonałym kompanem, towarzyszem, przyjacielem. Ktoś może powiedzieć, że to ograniczenie, że obowiązek, kłopot (tak, z takim komentarzem też się spotkałam, tfu!), że brudzi, gubi sierść i kosztuje. Może i tak, ale jak tak spojrzy w oczy, to to jest bezcenne, ta miłość i przywiązanie, to mięciutkie futerko, ciepłe ciałko. Nieważne, że ciągle zmieniam pościel, że nie raz zdarzy mu się wskoczyć brudnymi łapami na czyste spodnie, że codziennie podłoga pokryta jest warstwą piasku i sierści. Każdego dnia daje mi tyle radości, że nic innego się nie liczy. Moja mała ruda miłość... To za jego sprawą zaczęłam kupować płaskie buty. Przeprosiłam się nawet z trampkami! Musi mi być wygodnie, teraz już ciepło, muszę mieć swobodę ruchów. Ma wpływ na moje życie w każdej, najmniejszej nawet dziedzinie. I za nic bym tych małych spraw i ograniczeń nie oddała. Niech na mnie wpływa jak najdłużej!


niedziela, 18 października 2015

Jego wysokość sweter.

















I oto przed Wami sweter, który prawdopodobnie zostanie królem jesienno-zimowego sezonu. Widzicie go tu po raz pierwszy, ale zapewniam, że będzie pojawiał się jeszcze wiele, wiele razy... Łączy w sobie wszystko, co cenię w swetrach - jest duży, szeroki, ciepły, włochaty i na deser w panterkę! Ideał. Fantastyczny jest! W tej chwili zdecydowanie mój ulubiony. Najpiękniejszy... 


niedziela, 11 października 2015

Rockowa Retro Księżniczka.
















 Zdjęcia, które powinny być zrobione w Pucku. Tam nie starczyło czasu, wylądowałam więc na mojej stałej trasie... W sumie wyszło całkiem pozytywnie - po długiej przerwie usiadłam na ławce na molo, które w końcu jest puste! Z kolei w porcie załapałam się na moje ulubione światło. Oczywiście byłoby 'egzotyczniej', gdybym jednak miała zdjęcia z Pucka, ale absolutnie nie zamierzam dziś marudzić... Przez całe lato czaiłam się z tą sukienką. Jest niemożliwie wręcz stara, bardzo dawno temu chodziła w niej moja mama (dorwała ją zapewne w lumpeksie jakiś milion lat temu), potem przez wiele lat wędrowała między szafami i w końcu dwa, może trzy lata temu wylądowała na moim wieszaku. Zawsze pociągał mnie jej totalnie retro fason (i materiał...), ale nigdy nie miałam na nią wystarczająco odwagi. Chociaż chyba bardziej chodziło o to, że nie miałam na nią pomysłu. Głupie. Kiedy wyciągnęłam ją w tym roku, byłam przekonana, że ma być dokładnie tak. Ta kurtka, te buty... Ma być retro przełamane rockowym pazurem. W sumie dwa z moich ulubionych klimatów... Bałam się, że znowu rzeczywistość nie spełni moich oczekiwań - bo niestety bardzo często okazuje się, że to co sobie sprytnie wykombinuję wygląda fenomenalnie, dopóki nie wyląduje na moim tyłku (ale jak już w końcu schudnę, powinno być dużo lepiej!). Tym razem wyszło zgodnie z wyobrażeniem: rockowa retro księżniczka. Mission complete!